Sporten: sluit niemand uit, daar win je mee!

Een veilig sportklimaat betekent dat iedereen die wil, op een prettige manier kan sporten. Er is dan geen sprake van intimidatie, geweld of uitsluiting. Helaas voelt niet iedereen zich veilig binnen sportverenigingen.

De verbindende werking van sportclubs werkt niet altijd verbindend en heeft soms uitsluiting als keerzijde. De sterke clubbinding en clubcultuur maken het voor buitenstaanders moeilijk om aansluiting te vinden. Hoewel sport verbroedert kan het ook leiden tot aanscherpingen van negatieve stereotyperingen en tot gespannen omgang op het veld. 

Sluit niemand uit, daar win je mee!

De campagne Sluit niemand uit, daar win je mee! heeft als doel het bewustzijn over een veiligsportklimaat vergroten en uitsluiting in de sport tegen te gaan. Iedereen moet mee kunnen doen en zich veilig voelen in de sport ongeacht sekse, geaardheid, huidskleur of religie. Sluit niemand uit, daar win je mee! Heb je vragen over de campagne of wil je zelf iets betekenen voor de campagne? Neem dan contact op met Luuk van den Bosch via l.van.den.bosch@zwolle.nl

Aanvoerder van PEC Zwolle Bram van Polen is één van de mensen die zich heeft verbonden aan deze campagne.
In dit filmpje legt hij uit waarom: https://www.youtube.com/watch?v=F1_hwG45iWE&feature=youtu.be

Het verhaal van Pernelly Biya

 

Pernelly Biya, voetballer bij VVOG (Harderwijk) en student Maatschappelijk werk en dienstverlening aan Hogeschool Windesheim

Pernelly kwam in 2016 in het nieuws omdat hij wegens zijn huidskleur werd uitgesloten en hierop een duidelijk statement maakte. Tijdens een voetbalwedstrijd tussen VVOG en Harkemase Boys werden er vanaf de tribune oerwoudgeluiden naar hem gemaakt. Pernelly kwam hiertegen in opstand, hij kreeg steun van zijn trainers, van zijn team en van het team van de tegenspelers. Gezamenlijk werd besloten om de wedstrijd te staken. “Na dit incident is het nooit meer voorgevallen. Het heeft voor mij goed uitgepakt. Op dat moment koos ik voor mijzelf, ik kwam op voor mijn rechten. Ik dacht niet na over de gevolgen. Nadien kreeg ik veel positieve reacties maar ook negatief. Er waren mensen die dachten dat ik uit was op publiciteit en zelf de media opzocht. Dat is niet waar, de media zochten mij op.

Tegen mensen die zoiets meemaken als ik in 2016 meemaakte zou ik willen zeggen, maak het bespreekbaar en loop er niet voor weg. Dat is natuurlijk best lastig. Ik voelde mij op dat moment sterk en gesteund en voelde dat ik voor mijzelf kon opkomen. Dat heeft dus een positief effect gehad.”

 

Het verhaal van Arno Doorn

Arno Doorn, kleermaker en dansleraar bij DIFF Dance Centre

Arno heeft sinds 2000 danswedstrijden gedanst met mannelijke partners, sinds 2004 met zijn levenspartner Cor. In 2015 zijn ze hiermee gestopt, maar geven nog steeds (als paar) dansles bij DIFF in Zwolle. “De reden om te stoppen kwam met name doordat er geen specifieke UNI-paren wedstrijden meer werden georganiseerd en deze boden ook geen uitdaging meer. Uitwijken naar de 'normale' danswedstrijden kon en kan nog steeds niet, UNI-paren (dame-dame of heer-heer paren) mogen in Nederland niet deelnemen aan reguliere wedstrijden, doordat de diverse dansbonden dit niet toestaan. Alleen heer-dame paren zijn toegestaan.

Er is ooit een kort geding aangespannen door Equality dancE (de UNI-paren vereniging) tegen de grootste dansbond, die ook NOC*NSF gelieerd is, maar die is toen niet gewonnen. Reden was dat de rechter niet kon bepalen of een UNI-paar fysiek krachtiger is dan een gemengd paar. Het is jammer dat de dansbonden in Nederland nog zo conservatief zijn en eigenlijk mensen discrimineren. In Groot-Brittannië is bijv. deelname aan reguliere wedstrijden wél toegestaan. Daar zie je ook diverse heren- en dames-paren op behoorlijk niveau meedansen.”

Liliane

Hallo,

Jij kijkt naar mij.
Vind je ook iets van mij?

Laten we de ander ontmoeten,
en daardoor "zien".
Los van vooroordelen

 

Het verhaal van Richard van der Laak

 

Richard van der Laak, student Maatschappelijk werk en dienstverlening aan Hogeschool Windesheim

“Ik heb autisme, ben rolstoel afhankelijk en ik ben visueel beperkt. Door deze beperkingen krijg ik regelmatig te maken met uitsluiting. Zo heb ik een tijdje op zelfverdediging gezeten. Ik kwam daar niet zo snel mee als de anderen waardoor ik minder aandacht en begeleiding kreeg. De gedachte die leefde was “Hij snapt het waarschijnlijk niet.” Hier liep ik ook tegenaan toen ik mij aanmeldde voor de opleiding die ik nu volg. Vanwege mijn autisme dacht men dat ik de opleiding niet kon volgen. Ik heb toch doorgezet. Ik heb gewoon wat aanpassingen nodig en wat extra begeleiding, iets meer uitleg of bevestiging. Maar dan gaat het prima. Het is jammer dat mensen hun mening vaak baseren op wat ze zien of horen. Ik wil mensen graag oproepen om niet alleen te kijken naar wat je ziet maar kijk verder. Vraag aan ons wat we nodig hebben en luister naar wat we kunnen.”